‘Smaku twego nie znam, choć tak często cię mam-! … Na końcu języka.
Ile cię trzeba dotknąć razy żeby się człowiek poparzył?
No ale tak, żeby już więcej ani razu-!
Żeby już więcej za nic!
Żeby już więcej nie miał odwagi…’
‘Smaku twego nie znam, choć tak często cię mam-! … Na końcu języka.
Ile cię trzeba dotknąć razy żeby się człowiek poparzył?
No ale tak, żeby już więcej ani razu-!
Żeby już więcej za nic!
Żeby już więcej nie miał odwagi…’